Lofzang van Hanna

Hanna maakt een lied vol hoop en dankbaarheid. Het is een gebed. Ondertussen staat ze onwetend in de sfeer van de messiaanse belofte. Kinderloos, geen moeder is ze. Daarmee wordt ze vernederd, gekleineerd. Gebroken is ze door onvruchtbaarheid. ‘God heeft je zeker vergeten’, sart Peninna, de tweede vrouw van Elkana. En dan opeens beseft Hanna: God mij vergeten? Dat kan niet!

Wij zouden denken aan de psalmregel ‘Hij laat niet varen de werken van zijn hand. Zo gaat Hanna naar het heiligdom. Ze bidt in stilte en vraagt om een zoon en belooft die zoon dan weer aan God te schenken. En zo geschiedt. 

Ja, Hanna zal getuigen. Dankbaar geloof wil zichtbaar worden. En zo getuigt ze openlijk: de God van Israël begenadigt kwetsbare mensen en zet ze in het licht van onvergetelijkheid dankzij zijn genade. Dat is niet te onderschatten. Ook in onze tijd niet. Hanna draagt een naam die genade, begenadigde betekent.

DANKZIJ DE HEER

Zo zet Hanna de toon in 1 Samuël 2. Het is de toon van dankbaarheid. Niet de maakbaarheid (van de mens), maar de ontvankelijkheid (voor Gods ontferming) staat centraal. Kom daar eens om in onze wereld…

Het lichamelijke effect van de dankbaarheid zie je voor ogen: de rug recht zich, de houding wordt fier en de oogopslag toont vrijmoedigheid. De mond spreekt vindingrijk en de sfeer is vol vreugde. Zo wordt de HEER door Hanna verheerlijkt: magnificat.

Hanna ziet de unieke heiligheid van God. Ze ervaart God als een rots. Hij is de alwetende en weegt onze daden. Zo getuigt Hanna en onthult daarmee, hoe ze de HEER heeft leren kennen. In zijn licht verwelkt overdaad en een tekort wordt juist een overvloed. De beweging wordt: van ontbering naar rijkdom en van vuil naar schoon.

Het slot van dit loflied laat zien, wat je van de HEER mag verwachten: ‘Wie Hem trouw zijn, behoedt Hij op hun pad, maar de zondaars komen om in het duister. Ontoereikend is de menselijke kracht: wie het opnemen tegen de HEER worden gebroken, vanuit de hemel klinkt zijn donder tegen hen. De HEER spreekt recht over heel de aarde, Hij geeft macht aan de koning die Hij kiest en verhoogt het aanzien van zijn gezalfde.’ (1 Samuel 2: 9-10)

Ria Borkent heeft een prachtig gedicht geschreven over de lofzang van Hanna.

Hanna’s Magnificat

Nu ben ik blij en sterk, ik kan getreiter aan

van mensen die zichzelf moeten bewijzen.

Ik zet ze lachend op hun plaats. Dicht naast

me staat de heilige Heer en ik ben veilig.

Heb niet zo’n grote mond en hou maar op

jezelf de hoogte in te praten, God test je zinnen.

Ik heb gemerkt: Hij is een God van andersom.

Helden verliezen en onzekere mensen winnen:

Overvloed raakt ondervoed – hongerig wordt dik genoeg.

Kinderloos wordt kinderrijk – Wie er veel had, raakt ze kwijt.

God laat leven, brengt de dood – opent graf en moederschoot.

Hij maakt arm en Hij maakt rijk – zwakken helpt Hij overeind.

Zwervers haalt hij van de straat – geeft ze mooi een ereplaats.

De Heer die deze aarde op handen draagt

bewaart zijn trouwe mensen, maar tegenstanders

vallen in de nacht. Wij winnen niet op eigen kracht.

Hij spreekt recht en kiest zijn koning, zijn gezalfde.

ds. Wim Scheltens

afbeelding: James Tissot (1836-1902)

hogepriester Eli en Hanna

Focus artikel