Met lijf en ziel

Toen ik het afgelopen jaar zwanger was – en vooral in de eerste tijd na de geboorte van mijn kind – werd ik opnieuw bepaald bij iets wat ik natuurlijk allang wist, maar nooit eerder zo sterk had ervaren: wij mensen zijn door en door lichamelijke wezens. Mijn lijf liet een nieuw mensenkind groeien, zonder dat mijn hoofd daar veel aan kon bijdragen. Natuurlijk was ik in gedachten voortdurend met mijn zwangerschap bezig, maar op wat zich in mijn lichaam voltrok had ik verrassend weinig grip. Na die onvoorstelbare krachtsinspanning van het baren had ik te maken met een lijf dat niet werkte zoals ik het gewend was. De meest basale dingen bleken moeilijk, en ondertussen waren mijn dagen en nachten gevuld met voeden, knuffelen, verschonen en in slaap wiegen. Het was tegelijk een tijd van pijn en verwondering.

Waarom werd ik zo getroffen door die ervaring van lichamelijkheid? Misschien is dat ergens wel een vanzelfsprekende reactie op moeder worden. Toch heb ik het gevoel dat er meer speelt. Dat ons leven meer en meer verschuift van de fysieke werkelijk..